دلم خيلي گرفته... نميدونم چه جوري بگم... چه جوري بگم واسه همه آدما متاسفم...

                               اين روزها كه مي گذرد

                                                               شادم

                                  اين روزها كه مي گذرد

                                                                 شادم

                                                                       كه مي گذرد

                                                                                     اين روزها

                                                         شادم

                                                               كه مي گذرد...

ميگن عيد واقعي براي كسي معنا پيدا ميكنه كه آخر سالش رو جشن بگيره نه اول سال رو . وقتي به اين موضوع فكر ميكنم ميبينم كسايي كه تونستن سال خوبي رو براي خودشون بسازن خيلي پر انرژي به استقبال سال جديد ميرن و اوني كه نتونسته سال خوبي داشته باشه اشتياق چنداني هم براي شروع سال جديد نداره و هم جورايي از شروع سال جديد مي ترسه و شايد با اين ترسش فرصت يه شروع دوباره رو از خودش ميگيره.

ولي اي كاش همه ماهايي كه امسالمون رو از دست داديم به اين فكر كنيم كه شروع سال جديد يه فرصت دوباره اس و اگه مي خواهيم سال ديگه هم احساس امروز رو نداشته باشيم بايد سعي كنيم از اين فرصت نهايت استفاده رو ببريم.

اميدوارم همگيمون بتونيم آخر سال رو جشن بگيريم و اميدوار و پر انرژي به استقبال سال جديد بريم ولي اگه اين طور نبود به شروع دوباره فكر كنيم وسال جديد رو با اميد به آينده شروع كنيم هر چند فكر كنيم اين موضوع محاله...

شيشه اي مي شكند... يك نفر مي پرسد...چرا شيشه شكست؟

مادر مي گويد...شايد اين رفع بلاست.

يك نفر زمزمه كرد...باد سرد وحشي مثل يك كودك شيطان آمد. شيشه ي پنجره را زود شكست.

كاش امشب كه دلم مثل آن شيشه ي مغرور شكست،

عابري خنده كنان مي آمد... تكه اي از آن را برمي داشت مرهمي بر دل تنگم مي شد...

اما امشب ديدم... هيچ كس هيچ نگفت غصه ام را نشنيد...

از خودم مي پرسم آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم كمتر است؟

دل من سخت شكست اما، هيچ كس هيچ نگفت و نپرسيد چرا؟

جغدی روی كنگره‌های قدیمی دنیا نشسته بود. زندگی را تماشا می‌كرد. رفتن و رد پای آن را. و آدم‌هایی را می‌دید كه به سنگ و ستون، به در و دیوار دل می‌بندند. جغد اما می‌دانست كه سنگ‌ها ترك می‌خورند، ستون‌ها فرو می‌ریزند، درها می‌شكنند و دیوارها خراب می‌شوند. او بارها و بارها تاج‌های شكسته، غرورهای تكه پاره شده را لابه‌لای خاكروبه‌های قصر دنیا دیده بود. او همیشه آوازهایی درباره دنیا و ناپایداری‌اش می‌خواند؛ و فكر می‌كرد شاید پرده‌های ضخیم دل آدم‌ها، با این آواز كمی بلرزد.
روزی كبوتری از آن حوالی رد می‌شد، آواز جغد را كه شنید، گفت: بهتر است سكوت كنی و آواز نخوانی. آدم‌ها آوازت را دوست ندارند. غمگینشان می‌كنی. دوستت ندارند. می‌گویند بدیمنی و بدشگون و جز خبر بد، چیزی نداری.
قلب جغد پیرشكست و دیگر آواز نخواند.
سكوت او آسمان را افسرده كرد. آن وقت خدا به جغد گفت: آواز‌‌خوان كنگره‌های خاكی من! پس چرا دیگر آواز نمی‌خوانی؟ دل آسمانم گرفته است.
جغد گفت: خدایا! آدم‌هایت مرا و آوازهایم را دوست ندارند. خدا گفت: آوازهای تو بوی دل كندن می‌دهد و آدم‌ها عاشق دل بستن‌اند. دل بستن به هر چیز كوچك و هر چیز بزرگ. تو مرغ تماشا و اندیشه‌ای! و آن كه می‌بیند و می‌اندیشد، به هیچ چیز دل نمی‌بندد؛ دل نبستن سخت‌ترین و قشنگ‌ترین كار دنیاست. اما تو بخوان و همیشه بخوان كه آواز تو حقیقت است و طعم حقیقت تلخ.
جغد به خاطر خدا باز هم بر كنگره‌های دنیا می‌خواند. و آن كس كه می‌فهمد، می‌داند آواز او پیغام خداست كه می‌گوید: آن چه نپاید، دلبستگی را نشاید

اگر تنهاترين تنها شوم باز خدا هست

شبی خواب دیدم با خدا در ساحل قدم می زنم. وقتی رو به عقب نگاه

كاش به تمام وسعت دلت فرياد مي شدي تا گوش جهان از غم تو پر شود

کاش مي دانستند که مشق شبت چيست...

اي ماه خدا !

                                    "در آغاز هيچ نبود،كلمه بود و آن كلمه خدا بود"

                                               و "كلمه "بي زباني كه بخواندش،

                                و بي "انديشه"اي كه بداندش ،چگونه مي تواند بود؟

                                           و خدا يكي بود و جز خدا هيچ نبود،

و با "نبودن" چگونه مي توان "بودن"؟

و خدا بود و با او عدم،

و عدم گوش نداشت.

و حرف هايي هست براي "گفتن"،

كه اگر گوشي نبود،نمي گوييم.

و حرف هايي هست براي "نگفتن"؛

حرف هايي كه هرگز سر به "ابتذال گفتن" فرود نمي آرند.

حرف هاي شگفت،زيبا و اهورايي همين هايند.

و سرمايه ماورايي هركسي

به اندازه حرف هايي است كه براي نگفتن دارد.

حرف هايي بي تاب و طاقت فرسا،

يك روز مانده به پايان جهان،تازه فهميد هيچ زندگي نكرده است.تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود.پريشان شد،آشفته و عصباني .نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري را از خدا بگيرد.

داد زد و بد و بيراه گفت،خدا سكوت كرد.آسمان و زمين را به هم ريخت،خدا سكوت كرد.جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت،خدا سكوت كرد.به پر و پاي فرشته و انسان پيچيد خدا سكوت كرد.كفر گفت و سجاده دور انداخت،خدا سكوت كرد.دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد،خدا سكوتش را شكست و گفت : " عزيزم اما يك روز ديگر هم رفت.تمام روز را به بد و بيراه،جار وجنجال از دست دادي،تنها يك روز ديگر باقيست. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن. "

لابلاي هق هقش گفت:اما با يك روز! با يك روز چه كار مي توان كرد!؟

خدا گفت:" آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند،گويي كه هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را در نمي يابد،هزار سال هم به كارش نمي ايد." و آن گاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت: حالا برو و زندگي كن . او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي در خشيد.اما مي ترسيد حركت كند،مي ترسيد راه برود.مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد،قدري ايستاد...،بعد با خودش گفت:وقتي فردايي ندارم،نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد،بگذار اين يك مشت زندگي را مصرف كنم.

آن وقت شروع به دويدن كرد،زندگي را به سر و رويش پاشيد،زندگي را نوشيد،زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود،مي تواند بال بزند.مي تواند پا روي خورشيد بگذارد.مي تواند....او در آن يك روز آسمان خراشي بنا نكرد،زميني را مالك نشد،مقامي را به دست نياورد اما...اما در همان يك روزدست بر پوست درخت كشيد.روي چمن خوابيد كفش دوزكي را تماشا كرد.

سرش را بالا گرفت،ابرها را ديد و به آنهايي كه نمي شناختنش سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد.

او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد،لذت برد و سرشار شد و بخشيد،عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.او همان يك روز زندگي كرد،اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند،امروز او در گذشت،كسي كه هزار سال زيسته بود!

سال ها پیش از این

زیر یک سنگ گوشه ای از زمین

من فقط یک کمی خاک بودم همین

یک کمی خاک که دعایش

پر زدن آن سوی پرده آسمان بود

آرزویش همیشه

دیدن آخرین قله ی کهکشان بود

خاک هر شب دعا کرد

از ته دل خدا را صدا کرد

یک شب آخر دعایش اثر کرد

یک فرشته تمام زمین را خبر کرد

و خدا تکه ای خاک برداشت

آسمان را در آن کاشت

خاک را

توی دستان خود ورز داد

روح خود را به او قرض داد

خاک

توی دستان خدا نور شد

پر گرفت از زمین دور شد

راستی

من همان خاک خوشبختم

من همان نور هستم

پس چرا گاهی اوقات

این همه از خدا دور هستم

   فردا خواهد رسيد

                                 رنگش زردتر

                                                   روشنش كوتاهتر

                                                                                  تاريكش بلندتر

                                                          و

          هراسش بيشتر

                             فردا سكوت من ناگزير است

                                                                سكوت نا گزير من است

                                                                                          فردا نا گريز من است

HKEY_CURRENT_USER/Software/Microsoft/Internet Explorer/TyPed URLs